روزمرگی های یک رزیدنت جراحی

تا الان که یه دون مریضمون کد خورده بود که برگشت و هنوزم داره با مرگ دست و پنجه نرم میکنه . امروز یه حرکت انقلابی کردم تیم ملی البته برای جراح جماعت کار خاصی نیست . ولی من تا حالا برام پیش نیومده بود . و داستان این بود که یه مریض داشتیم 93 ساله که رگ نمی شد ازش گرفت و چون INR بالا هم داشت نمیشد براش CV line بزاریم و کت دانش هم کردیم از داخل قوزک پا که نشد . لذا ما از داخل زانو برشی زدیم و رگی را یافتیم و خیلی ازین حرکت ذوق وافر کردیم . کلاً دفعه اولیا حال میده.این عکسو ببینین آناتومی ورید های پاست

داشتم از بیمارستان می رفتم که آقای پاشا حالش بد بید به من گفت به جاش برم سر عمل با سال یکیش رفتم یه آپاندیسیت عمل کردیم خیلی خوشم اومد ازون ژرفوره ها بود که یه حالی هم به سکوم داده بود کلا سخت ترین آپاندیسیتی بود که رفته بودم اوضاع جورب بود که سال ۴ پاشا هم اومد سر عمل تا خیالش راحت بشه و به من کمک می کرد . یه عمل باحال دیگه هم دارن موندم برم خونه یا بمونم

امشب تو اتاق نشسته بودم که سال یکی سابق اومد و گفت یه مریض داریم که تو ادم ریه هست و رگ هم نداره و INR اونم خیلی بالاست نمیشه براش CV line گذاشت . میشه بریم کت دانش کنیم منم تا حالا کت دان انجام نداده بودم البته خودم می دونم آخر آبرو ریزیه که تو این سن و سال جراحی هنوز این کارو نکردم خب چرا دروغ بگم همیشه واسه مریضامون  CV line گذاشتیم . و کلا تو این 18 ماه فقط 2 بار دیده بودم چی کار میکنن . خلاصه با اعتماد به نفس کامل رفتم بالا سر مریض اول از ورید فمورش که اتفاقی پیدا کردم یه لازیکس براش زدم . بعدش با بدبختی تو این خراب شده یه ست دنوده پیدا کردم و به طرز خیلی جالبی وریدش پیدا شد البته اولش رگه خوب نبود ولی یه کم که سرم زدم راه افتاد و فیکسش کردم . خیلی بهم مزه داد و راستشم به سال یکی قبای گفتم که دفعه اولم بوده بنده خدا فکر می کرد دارم براش کلاس میزارم باورش نمیشدو خلاصه اینم از اولین کت دان بزرگسال

آخرین کشیکم تو عید که همون روز 13 عید باشه سنگین ترین کشیکی بود که تا حالا داشتم . 5 تا عمل از ساعت 10 صبح تا 5 فردا صبح . 2 تا آپاندیس یه خانم دیابتی با کولیه سیستیت آمفیزماتو یه مورد پپتیک اولسر پرفوره و آخریش هم یه پسر بچه 5 ساله که تصادف کرده بود و ژوژنومش ( قسمت دوم روده باریک ) پاره شده بود و همین عمل آخری هم خیلی برام جذاب بود چون دفعه اولی بود که می دیدم و یه چند تا تکنیک یاد گرفتم و از همه مهمتر عمل که به خوبی تموم شد وقتی قیافه نگران مادر و پدر بچه رو با یه جمله " به خیر گذشت " می دیدم کیف می کردم . ولی خداییش پدرم درومد این بی هوشی ها هم چه بلایی که به سر ما نیاوردن اولین عمل که همون کوله سیستیت آمفیزماتو باشه . عمل روز قبلمون بود که دوستان بی هوشی با این استناد که اگهICU  نباشه مریض رو نمی خوابونن دست ما رو تو حنا گذاشتن . امروز هم که دیر بیدار شدم و وقتی بیدار شدم دیدم میس کال های فراوانی رو گوشی خودنمایی می کنن که الحمدلله انقدر وضعمون خراب بود کسی به ما گیر نداد ولی در کل که دارم نگاه میکنم بد هم نگذشت . کلی میخندیدیم . یه دفعه یکی ازین بچه ها گیر داده بود که بگین مریض بعدیتون کیه من برم بیارمش زود آمادش کنم حالا هی من می گم که بابا من نمی دونم اسمش چی بود بی خیال نمیشه دم به دقیقه میومد می گفت دکتر اسمش یادت نیومد من برم بیارمش . منم از رو شوخی آخرین بار بهش گفتم " آهان اسمش ابولفضل علمدار بود " اینم از اتاق رفت بیرون پیش خودم گفتم ناراحت شد . بعد نیم ساعت اومده میگه " دکتر میگن مریضی به اسم ابولفضل علمدار ندارن که " اینو که گفت همه تو اتاق عمل منفجر شدن . خیلی آدم ساده و با حالیه خودش هم که متوجه شد داشت می خندید . یه جاهایی هم تو این کشیک دردآور بود اونم این بود که برای اولین بار دستم با کوتر سوخت . یکی از مریضا داشت از طحالش خونریزی میکرد که درجه کوتر رو برده بودیم بالا و داشتیم با مود اسپری هموستاز میکردیم که یه دفعه ...
خیلی درد داره لامصب

امروز برای اولین بار یه عمل تراکئوستومی دیدم و کمک استاد هم بودم خیلی حال انگیز بود البته قبلش ما رو فرستادن تومور بورد که انقدر آدم کت و کلفت اونجا بود هیشکی ما رو تحویل نگرفت شانس آوردم استاد قبلیم اونجا بود و گفت ایشون هم می خواد مریض معرفی کنه و الا همه داشتن میرفتن

امروز برای اولین بار یه توده دیستال پانکراس دیدم که به طحال هم چسبیده بود . اخر هم طحالش برداشته شد . بیمار یه خانم ناشنوا بود که خیلی هم مظلوم بود و همه هم هواشو داشتن . من سر این عمل بودم که استاد اومد سر عمل چون قبلش سر یه عمل لاپاروسکوپی رفته بود که انگار کیسه صفرا پاره شده بود و سنگاش ریخته بود تو شکم و استاد اعصاب نداشت . راستی برای اولین بار هم ما دس تنها یه شکم رو باز کردیم که البته شکم که چه عرض کنم در حقیقت گود برداری میکردم و ۳ متر رفتیم پایین تا رسیدیم به داخل شکم . یه بیوپسی لنف نود اینگوینال هم داشتم که چون خیلی لاغر بود همش می ترسیدم شریانشم بزنم